In veel verhalen over toxische relaties, ook in mijn eigen ervaring, zie je het terug: verslavingen. Soms heel zichtbaar, soms meer verborgen. En het gaat lang niet altijd om alcohol of drugs.
Het kan ook om gamen gaan, eindeloos scrollen op de telefoon, of het constant zoeken naar bevestiging. Verslaving aan controle, aandacht, vermijding, medicatie, prestaties. Alles om maar niet te hoeven voelen.
Wat ik heb geleerd: deze vormen van gedrag zijn zelden zomaar een gewoonte. Ze dragen vaak bij aan een sfeer waarin echte verbinding, openheid of herstel niet meer mogelijk is. Want telkens als jij probeert contact te maken, trekt de ander zich weer terug. In zijn of haar verslaving.
En ja, soms hoor je: hij was vroeger verslaafd aan mij. Nu is het de game. Of de nieuwe vrienden. Of alleen maar weg willen zijn. Of telkens verdwijnen. Of in de auto stappen zodra jij iets probeert aan te kaarten.
Dat is geen excuus voor de pijn die je voelt. Maar het kan wel verklaren waarom jij je steeds alleen voelde, genegeerd of als te veel.
Herken je dat? Je stond open, de ander vluchtte. Jij sprak, de ander verdween. In de game, in de drank, in zichzelf.
Het is niet jouw schuld. En het is niet aan jou om het op te lossen. Wat je mag doen, is blijven voelen, blijven praten, voor jezelf kiezen, en ruimte maken voor jouw herstel.
Je bent niet te veel. Je was nooit het probleem.
NarcVrij